เรื่องสั้น : อยู่เพื่อความเคยชิน..
posted on 18 Jul 2011 08:10 by iamjija in stories1.
ไม่มีอะไรยั่งยืนสักอย่าง หัวใจของเขาก็เช่นเดียวกัน...
บางครั้งก็สุข จนล้น บางครั้งก็ทุกข์แทบกระอัก
เขาพบตัวเองนอนเกยหาดอยู่เพียงลำพัง น้ำทะเล กระทบท่อนล่างของร่างกายเบาๆ
เสียงนกร้องแว่วๆ สลับเสียงคลื่นลม เป็นระยะๆ
สติสุดท้ายบอกเขาว่า เขาอยู่ท่ามกลางวงเหล้า ที่แวดล้อมด้วยเซียนน้ำเมาทั้งห้า
หนึ่งในนั้นคือเพื่อนรัก ที่ดูเหมือนว่า กำลังจะกลายเป็นศัตรูหัวใจของเขาในไม่ช้า
เขากรอกน้ำเมาลงกระเพาะดังน้ำเปล่าเลยก็ว่าได้ จากนั้น สติเขาก็กระเจิง จำอะไรไมได้เลย
“โอยย ปวดหัว” เขาลุกนั่งอย่างลำบาก ศีรษะดูเหมือนโตผิดปกติ เพราะมันหนักอึ้ง แทบโอนเอนตามแรงลม
“แล้วคนอื่นๆ หายไปไหนกันหมด อูยยย หัวจะระเบิด” เขาใช้สองมือทุบขมับเบาๆ
“ตื่นแล้วกา ขี้เหล้าหลวง” เสียงทักทาย กรายๆ จะเป็นการตะโกน
สำเนียงเหนือๆ แบบนี้ ไม่มีใครหรอก เขาจำได้ดี เพราะตอนนี้สติเริ่มกลับเข้าที่เข้าทางแล้ว
“อือ เฮ้ยย ไอ้กล้วย คนอื่นๆ ล่ะ แล้วทำไมเรามาเกยตื้นริมหาดแบบนี้วะ”
“โอ๋ยย คิงฮู้ก่อ เอ่ออ แกรู้ไหม ว่าแกน่ะ อาละวาด ฟาดงวงฟาดงา กับเพื่อนๆ
“ต้องขอบคุณใช่ไหมเพื่อน” น้ำเสียงประชดเล็กๆ ของเขา
“ฮ่าๆๆ เออ ไม่ต้องๆ ป่ะ ฟื้นแล้วก็ดีแล้ว กลับกรุงเทพเหอะ คนอื่นเขากลับกันหมดแล้ว”
“อะไรนะ กลับกันหมด โห นี่กะทิ้งเราเลยใช่ไหมเนี่ย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น พวกนั้นมีการมีงาน มันก็กลับไปเคลียร์งาน ส่วนข้าก็รอเองไง”
“เฮ้อออ ทำไมรีบกลับก็ไม่รู้”
“ป่ะๆ ไปอาบน้ำกินข้าว กลับกรุงเทพคราวนี้ เองมีเรื่องสะสางเพียบ”
“อือๆ” เขารับปากแต่เพียงแค่นั้น เพราะสติปัญญายังไม่เต็มร้อยดี
2.
กาแฟแก้วที่สาม ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว
แต่เขา ยังคงจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยม โดยเปิดโปรแกรมพิมพ์งานแช่ไว้อย่างนั้น
หลังจากเมา มึน ในคืนนั้นแล้ว เขาและสหายก็ไม่ได้พบกัน หรือ โทรศัพท์คุยกันอีก
อาจเป็นเพราะคนอื่นๆ งานยุ่ง จนลืมเพื่อนที่นอนเกยหาดอย่างเขา
สำหรับเขา ไม่ได้ติดต่อใคร เพราะ เอาแต่ขบคิดเรื่องที่เขาได้ฟัง
“ฟังนะ ไอ้คุณนักเขียน”
“ฟังอะไร ขอพักก่อน ไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ได้ๆ ฮาจะปิ๊กเจียงใหม่แล่ว”
“อ้าว จะปิ๊กเลยเหรอ” เขาซึมซับภาษาเหนือจากเพื่อนผู้นี้ได้ง่ายดาย
เขาพบกับกล้วยที่ทำงานนี่เอง กล้วยเป็นคนมีน้ำใจมากๆ และจริงใจเสมอ
“อือ เพราะงั้น เลยต้องเล่ามันตอนนี้เลย”
“อือๆ ว่ามาๆ”
เขาหาน้ำให้เพื่อนชาวเหนือดื่ม ซึ่งปกติแล้ว เขามักต้อนรับเพื่อนด้วยยอดข้าวเสมอ
“ริน กับ ปู มันจะแต่งงานกัน”
“จริงสินะ อือ แล้วไงต่อ” แววตาเขาดูหม่นไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยักหน้ารับอย่างคนยอมแพ้
“พอนายรู้ความจริงว่าสองคนนั้นรักกัน และกำลังจะวิวาห์
“อือ ขอบใจเพื่อน นายจะกลับแล้วใช่ไหม ฉันส่งนายที่นี่ละกัน ขอบใจมากนะ”
“อ้าว อะไรเนี่ย เออ ไปก็ได้ ฮานิบ่าเฮ้ยย”
หลังจากวันนั้น เขาครุ่นคิดอย่างคนเสียสติ
จนกระทั่งวันที่เมามายวันนั้น สิ่งที่เขารับรู้และไม่เคยระแวงใดๆ ก็ทำให้เขาแทบช็อค จนขาดสติ
เขาคบกับรินมาเกือบสิบปี ในระหว่างนั้น เขามักไว้ใจปูให้ดูแลรินแทนเขา
แต่บางที เรื่องการออกเดินทางของเขา อาจเป็นเพียงข้ออ้าง
อาจเป็นช่วงเวลานี้ ที่ทำให้ระยะใจของเขากับคนรัก เริ่มมีบางอย่างงอกเงยขึ้นมาก็เป็นได้
แต่ทำไม ต้องเป็นเพื่อนสนิท ที่เคยอาศัยข้าวก้นบาตรยามเรียนหนังสือมาด้วยกัน
อีกทั้งหญิงสาว ผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข รู้เห็นทุกอย่างในระบบทางเดินของชีวิตซึ่งกันและกัน
แม้ว่าจะไม่มีคำตอบใดๆ จากสองคนนั้น แต่เขาสำนึกรู้ได้
จนหลงลืมไปว่า ความจริงแท้นั้น ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วทุกสิ่ง..
เขาปิดคอมพิวเตอร์ เดินไปหน้าต่างห้องพัก มองภาพเบื้องล่างอย่างสับสัน
ต่อไปเขาจะทำอย่างไร เพราะเธอ เข็มทิศชีวิตของเขา
3.
เขาเมามายในตลอดระยะเวลาสามปี
ราวกับว่า ในร่างกายของเขานั้น มีแอลกอฮอล์ปะปนอยู่ในกระแสเลือดครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว
เขาเฝ้าบอกตัวเองว่า
การอยู่คนเดียวก็ง่ายดีเหมือนกัน
ไม่ต้องมีตัวเลือก ให้มากเรื่อง
เขาต้องอยู่ให้ได้กับสภาพเสรีชีวิต ที่เขาโหยหาอยู่เสมอยามมีเงาของคนรักเคียงข้าง
ณ ตอนนี้ เวลาก็ล่วงเลยมาเนิ่นนาน
เขา ควรจะชิน ได้เสียที....
